Στεγανοποίηση ταράτσας
Δύο είναι τα βασικά είδη μόνωσης της ταράτσας, η στεγανοποίηση και η θερμομόνωση. Αν και όχι πάντοτε απαραίτητο, στην πράξη οι δύο εργασίες συνήθως συνδυάζονται και λειτουργούν καλύτερα όταν εφαρμόζονται μαζί.
Ξεκινώντας από τη στεγανοποίηση (ή αλλιώς υγρομόνωση) της ταράτσας, αυτή αποτελεί ουσιαστικά μια παρέμβαση που έχει στόχο την πλήρη προστασία του σπιτιού από τη συγκέντρωση και τη διείσδυση νερού.
Πρόκειται για ένα σύνολο τεχνικών και υλικών που δημιουργούν ένα αδιάβροχο φράγμα στην επιφάνεια της ταράτσας, εμποδίζοντας τη βροχή, την υγρασία και το λιμνάζον νερό να περάσει στο εσωτερικό της κατασκευής (στον οπλισμό δηλαδή του κτηρίου). Συνήθως επιτυγχάνεται με τη χρήση ειδικών μεμβρανών, ασφαλτικών υλικών ή υγρών στεγανωτικών επιστρώσεων, τα οποία σχηματίζουν ένα προστατευτικό στρώμα πάνω στο υπάρχον δομικό υπόστρωμα.
Έτσι αποτρέπονται διαρροές, φθορές στα δομικά στοιχεία και φυσικά, προβλήματα υγρασίας και μούχλας που μπορεί να επηρεάσουν τόσο τη στατικότητα όσο και την αντοχή του κτιρίου σε βάθος χρόνου.
Θερμομόνωση ταράτσας
Η μόνωση της ταράτσας δεν περιορίζεται μόνο στη στεγανοποίηση, αλλά αναφέρεται και στη θερμομόνωση ταράτσας, δηλαδή στην εφαρμογή ειδικών υλικών που περιορίζουν τη μεταφορά θερμότητας μεταξύ του εσωτερικού χώρου και του εξωτερικού περιβάλλοντος.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια παρέμβαση που λειτουργεί ως ένα προστατευτικό στρώμα που συμβάλλει στη διατήρηση της θερμοκρασίας μέσα στο σπίτι, μειώνοντας την απώλεια θερμότητας τον χειμώνα και την υπερθέρμανση τους θερινούς μήνες. Μέσα από τη διαδικασία αυτή βελτιώνεται σημαντικά η ενεργειακή απόδοση του κτιρίου, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται πιο σταθερές και άνετες συνθήκες διαβίωσης στο εσωτερικό του.
Τεχνικές μόνωσης ταράτσας
Στην πράξη, η μόνωση ταράτσας μπορεί να εφαρμοστεί με διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τη μορφή της κατασκευής, τη χρήση του δώματος και τις ανάγκες του κτιρίου, που προφανώς σχετίζονται με τη γεωγραφική ζώνη στην οποία βρίσκεται, τον προσανατολισμό κ.λπ.
Οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι είναι η Συμβατική Μόνωση και η Ανεστραμμένη Μόνωση, δύο προσεγγίσεις που διαφοροποιούνται κυρίως ως προς τη διάταξη των στρώσεων των υλικών, όπως ίσως μπορεί να υποθέσει κάποιος και από τις ονομασίες τους.
Στη Συμβατική Μόνωση το θερμομονωτικό υλικό τοποθετείται πάνω στην τσιμεντένια πλάκας της ταράτσας και κάτω από τη στεγανωτική στρώση, η οποία λειτουργεί ως το εξωτερικό προστατευτικό φράγμα απέναντι στην υγρασία και τις καιρικές συνθήκες.
Αντιθέτως, στην Ανεστραμμένη Μόνωση η σειρά αυτή αντιστρέφεται: η στεγανοποίηση τοποθετείται απευθείας πάνω στην πλάκα της ταράτσας και το θερμομονωτικό υλικό τοποθετείται επάνω από αυτήν, προσφέροντας επιπλέον προστασία στη στεγανωτική στρώση από μηχανικές καταπονήσεις και έντονες θερμοκρασιακές μεταβολές.
Κάθε τεχνική έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και επιλέγεται με βάση τις απαιτήσεις του έργου και τις συνθήκες της κατασκευής. Για παράδειγμα, αν η ταράτσα πρέπει να είναι επισκέψιμη, τότε προτιμάται η Ανεστραμμένη Μόνωση, ως πιο ανθεκτική σε μηχανικές πιέσεις.